The Fragrance of the Biryani and the Jingle of the Coins
Zakir was a rich but miserly man who lived in a small village. He had a big house and a lot of food, but he never shared anything with anyone. He was rude and greedy. Hence, everyone disliked him.
One day, a hungry villager named Aslam came to his door and begged for some curry to eat with his small roti. He said he had not eaten anything for two days, and he was starving. Zakir looked at him with contempt and said, "Go away, you lazy beggar. I have no curry for you. Why don't you work hard and earn your own food?"
Aslam felt sad and hopeless, but he did not argue with Zakir. He saw a big tree in front of Zakir's house and decided to sit under its shade and eat his dry roti. He hoped that the breeze would cool him down and ease his hunger.
As he was eating, he smelled a delicious aroma coming from Zakir's house. He realized that Zakir's wife cooking tasty biryani. The fragrance was so tempting that it made his mouth water. He thought, "If only I could have a little bit of that biryani, my roti would be much more enjoyable."
He closed his eyes and imagined the taste of the biryani. He felt as if he was eating a feast. He finished his roti and thanked Allah for his meal. He felt a little better and got ready to leave.
But as he was leaving, he saw Zakir coming out of his house. Zakir shouted at him, "Hey, you thief! How dare you eat under my tree and enjoy the fragrance of my biryani? You owe me money for that. Pay me right now, or I will call the police and have you arrested."
Aslam was shocked and scared. He said, "But sir, I did not steal anything from you. I only ate my own roti. How can I pay you for the fragrance of your biryani? That is not fair."
Zakir said, "I don't care. The fragrance of my biryani is my property, and you used it without my permission. You must pay me for it, or else you will face the consequences."
Aslam did not know what to do. He had no money to pay Zakir, and he did not want to go to jail. He said, "Sir, please have mercy on me. I am a poor and honest man. Please let me go."
Zakir said, "No, I will not let you go. You have cheated me, and you must pay for it. Come with me to the Mulla Nasrulla. He is the judge of this village, and he will decide your fate."
Aslam had no choice but to follow Zakir to the Mulla Nasrulla. He prayed that the judge be kind and save him from Zakir's harassment.
When they reached the Mulla Nasrulla, Zakir explained the situation to him. He said, "This man ate under my tree and enjoyed the fragrance of my biryani. He owes me money for that, and he refuses to pay. I want you to make him pay, or punish him severely."
Mulla Nasrulla listened to Zakir's complaint and then turned to Aslam. He asked him, "Is this true? Did you eat under his tree and enjoy the fragrance of his biryani?"
Aslam said, "Yes, sir, it is true. But I did not steal anything from him. I only ate my own roti. I did not know that the fragrance of his biryani was his property. I did not mean to take advantage of him. Please forgive me, sir."
Mulla Nasrulla thought for a while, and then said, "I have heard both arguments, and I have decided to do justice. Zakir, you are right. The fragrance of your biryani is your property, and Aslam used it without your permission. He must pay you for it. But Aslam is also right. He did not steal anything from you. He only ate his own roti. He did not know that the fragrance of your biryani was your property. He did not mean to take advantage of you. He deserves mercy and compassion."
Mulla Nasrulla then took out some coins from his pocket and held them in his hands. He shook them and made a loud sound. He said, "Zakir, do you hear this sound? This is the sound of money. This sound is the payment for the fragrance of your biryani. Be satisfied with it."
He then said, "Aslam, next time, do not eat under someone else's tree without their permission."
Aslam thanked Mulla Nasrulla. He was happy and relieved. He said, "Thank you, sir. You are a wise and generous judge. You have saved me from a great trouble. May Allah bless you."
Zakir felt cheated and humiliated. He said, "But sir, this is not fair. How can you make me pay nothing for the fragrance of my biryani? This is injustice."
Mulla Nasrulla said, "You wanted to charge him for the fragrance of your biryani, which is intangible. I have paid you for the fragrance of your biryani, with the sound of coins, which is also intangible. You have received what you deserved. Now go away, and do not bother anyone else with your greed and selfishness."
Everyone present there applauded Mulla Nasrulla for his clever and fair judgment. They praised him for teaching Zakir a lesson and helping Aslam. They said, "Mulla Nasrulla, you are a great and wise judge. You have shown us the true meaning of justice and mercy. Thank you, sir."
Mulla Nasrulla smiled and said, "You are welcome, my friends. I am glad that I could help. And remember, always be generous and kind to others, and do not be greedy and stingy. For Allah loves those who are generous and kind. May Allah guide us all to the right path."
బిర్యానీ ఘుమఘుమ -- కాసుల గలగల
జకీర్ ఒక చిన్న గ్రామంలో నివసించే గర్వపోతైన పిసినారి. అతని దగ్గర పెద్ద ఇల్లు మరియు చాలా ధనం ఉంది, కానీ అతను ఎవరితోనూ ఏమీ పంచుకోడు. అతను గర్వంగా, అత్యాశతో ఉంటాడు కాబట్టి అతన్ని ఎవ్వరూ ఇష్టపడరు.
ఒక రోజు, అస్లాం అనే ఆకలితో ఉన్న గ్రామస్థుడు అతని ఇంటి వద్దకు వచ్చి తన దగ్గర ఉన్న చిన్న రోటీతో తినడానికి కొంచెం కూర కోసం వేడుకున్నాడు. రెండు రోజులుగా ఏమీ తినలేదని, ఆకలితో అలమటిస్తున్నానని చెప్పాడు. జకీర్ అతని వైపు ఏహ్యంగా చూసి, "వెళ్ళిపో సోమరిపోతా . నా దగ్గర నీకు ఇవ్వటానికి కూర ఏమీ లేదు. ఎందుకు నువ్వు కష్టపడి తిండి సంపాదించుకోవూ ?" అన్నాడు.
అస్లాం విచారంతో, జకీర్తో వాదించలేదు. అతను జాకీర్ ఇంటి ముందు ఉన్న ఒక పెద్ద చెట్టును చూసి, దాని నీడలో కూర్చుని అతని ఎండిన రొట్టెని తినాలని, చల్లగా వీచే గాలి తన ఆకలిని తగ్గించగలదని అనుకొన్నాడు.
అతను భోజనం చేస్తున్నప్పుడు, జాకీర్ ఇంటి నుండి కమ్మని వంట వాసన వచ్చింది. జాకీర్ భార్య రుచికరమైన బిర్యానీ వండుతోంది. ఆ సువాసన అతని నోటిలో నీళ్ళు వచ్చేలా చేసింది. “ఆ బిర్యానీ కొంచెం ఇచ్చివుంటే, దానితో పాటు నా రోటి తింటే బాగుండేది కదా ” అనుకున్నాడు.
కళ్ళు మూసుకుని బిర్యానీ రుచిని ఊహించుకున్నాడు. విందు తింటున్నట్లుగా భావిస్తూ, అతను తన రోటీని తిని, తన భోజనానికి అల్లాహ్ కు కృతజ్ఞతలు తెలిపాడు. తిన్న తరువాత కొంచెం బాగా అనిపించి, బయలుదేరడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
అయితే అతను వెళ్లిపోతుండగా జాకీర్ తన ఇంటి నుంచి బయటకు వచ్చాడు. "ఏయ్, దొంగ! నా బిర్యానీ సువాసనను ఆస్వాదించడానికి నీకు ఎంత ధైర్యం? దాని కోసం నువ్వు నాకు డబ్బు ఇవ్వాలి. ఇప్పుడే నాకు ఇవ్వు, లేకపోతె నేను న్యాయాధికారికి చెప్పి ఖైదు చేయిస్తాను" అని అరిచాడు.
అస్లాం ఆశ్చర్యపోయి, భయపడ్డాడు. "సార్, నేను మీ దగ్గర ఏమీ దొంగిలించలేదు. నేను కష్టపడి కొన్న నా రోటీని మాత్రమే తిన్నాను. మీ బిర్యానీ సువాసన కోసం నేను మీకు ఎలా చెల్లించగలను? అది భావ్యం కాదు" అన్నాడు.
నా బిర్యానీ పరిమళమే నా ఆస్తి. నా అనుమతి లేకుండా దాన్ని వాడుకున్నావు.. దాని కోసం నువ్వు నాకు డబ్బు చెల్లించాలి.. లేకుంటే దాని పర్యవసానాలను ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని జకీర్ అన్నాడు.
అస్లాంకు ఏం చేయాలో తోచలేదు. జకీర్కు చెల్లించడానికి అతని వద్ద డబ్బు లేదు, మరియు అతను జైలుకు వెళ్లడం ఇష్టం లేదు. అతను "అయ్యా, దయచేసి నన్ను కరుణించండి. నేను పేద వాడిని అయినా నిజాయితీ గల వ్యక్తిని. నేను మీ ఆస్తిని వాడుకోవాలని అనుకోలేదు. దయచేసి నన్ను వెళ్లనివ్వండి."
జాకీర్, "లేదు, నేను నిన్ను విడిచిపెట్టను, నువ్వు నన్ను మోసం చేశావు. దానికి నువ్వు డబ్బు చెల్లించాలి. నాతో ముల్లా నస్రుల్లా వద్దకు రా. అతను ఈ గ్రామానికి న్యాయమూర్తి. అతను నిర్ణయిస్తాడు."
ముల్లా నస్రుల్లా వద్దకు జాకీర్ను అనుసరించడం తప్ప అస్లాంకు వేరే మార్గం కనబడ లేదు. ముల్లా దయతో న్యాయం చెయ్యాలని, జాకీర్ చేస్తున్న అన్యాయం నుండి రక్షించాలని మనస్సులోనే ప్రార్దించు కొన్నాడు.
వారు ముల్లా నస్రుల్లా వద్దకు చేరుకున్నప్పుడు, జకీర్ అతనికి పరిస్థితిని వివరించాడు. "ఈ వ్యక్తి నాఇంటి ముందున్న చెట్టు క్రింద కూర్చొని రోటీ తింటూ, నా బిర్యానీ సువాసనను ఆస్వాదించాడు. దానికి అతను నాకు డబ్బు ఇవ్వాల్సి ఉంది. కానీ అతను చెల్లించడానికి నిరాకరించాడు. మీరు అతనిని చెల్లించేలా అద్దేశించండి, లేదా అతన్ని కఠినంగా శిక్షించండి."
ముల్లా నస్రుల్లా జకీర్ ఫిర్యాదును విని, అస్లాం వైపు తిరిగాడు. "ఇది నిజమేనా? నువ్వు అతని ఇంటి ముందున్న చెట్టుకింద తింటూ, అతని బిర్యానీ పరిమళాన్ని ఆస్వాదించావా?" అని అడిగాడు.
అస్లాం "అవును దొరా .. కానీ నేనేమీ అతని దగ్గర దొంగిలించలేదు. నేను నా స్వంత రోటీ మాత్రమే తిన్నాను. అతని బిర్యానీ సువాసన అతని ఆస్తి అని నాకు తెలియదు. నా ఉద్దేశ్యం అతని నుండి ప్రయోజనం పొందాలని కాదు. దయచేసి నన్ను క్షమించండి దొరా ."
ముల్లా నస్రుల్లా కాసేపు ఆలోచించి, "నేను రెండు వైపుల వాదనలు విన్నాను. న్యాయం చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. జకీర్, మీరు చెప్పింది నిజమే. మీ బిర్యానీ సువాసన మీ ఆస్తి. దానిని అస్లాం మీ అనుమతి లేకుండా ఉపయోగించాడు. దానికి వాడు మీకు డబ్బులివ్వాలి. అయితే,, అస్లాం చెప్పింది కుడా నిజమే. అతను మీ దగ్గర ఏమీ దొంగిలించలేదు. అతను తన దగ్గర ఉన్న రోటీని మాత్రమే తిన్నాడు. మీ బిర్యానీ సువాసన మీ ఆస్తి అని అతనికి తెలియదు. మీ నుండి ప్రయోజనం పొందాలని అతను అనుకోలేదు. అతను దయకు అర్హుడు" అన్నాడు.
ముల్లా నస్రుల్లా జేబులోంచి కొన్ని నాణేలు తీసి రెండు చేతుల గుప్పెటిలో పట్టుకున్నాడు. వాటిని కదిలించి గల,గలమని శబ్దం చేసాడు. "జకీర్, నీకు ఈ శబ్దం వినబడుతుందా.. ఇది డబ్బుల శబ్దం. ఇది నీ బిర్యానీ సువాసనకు చెల్లింపు. ఈ కాసుల శబ్దం తో తృప్తి చెందు" అన్నాడు.
ఆ తర్వాత "అస్లాం, ఇంకోసారి అనుమతి తీసుకోకుండా ఇంకొకరి ఇంటిముందున్న చెట్టు క్రింద కూచోవద్దు" అని ఆదేశించాడు.
అస్లాం ముల్లా నస్రుల్లాకు కృతజ్ఞతలు తెలిపి "ధన్యవాదాలు దొరా. మీరు తెలివైన మరియు ఉదారమైన న్యాయమూర్తి. మీరు నన్ను కష్టాల నుండి రక్షించారు. అల్లా మిమ్మల్ని ఆశీర్వదిస్తాడు."
జకీర్ నిశ్చేష్టుడై, " అయ్యా, నా ఇంటి బిర్యానీ సువాసన కోసం నాకు అస్లాం ఏమీ చెల్లించకుండా ఎలా చేస్తారు? ఇది అన్యాయం." అన్నాడు.
ముల్లా నస్రుల్లా అన్నాడు, "మీరు మీ బిర్యానీ సువాసన కోసం అతని దగ్గర డబ్బు వసూలు చేయాలనుకున్నారు. సువాసన అనేది కంటికి కనిపించనిది . నేను మీ బిర్యానీ సువాసన కోసం, కనిపించని డబ్బు శబ్దం తో చెల్లించాను. మీకు అర్హమైన దానిని మీరు పొందారు. మీ దురాశ మరియు స్వార్థంతో మరెవరినీ ఇబ్బంది పెట్టద్దు."
అక్కడ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ ముల్లా నస్రుల్లా తెలివైన మరియు న్యాయమైన తీర్పును ప్రశంసించారు. "ముల్లా నస్రుల్లా, మీరు తెలివైన న్యాయమూర్తి. మీరు మాకు న్యాయం యొక్క నిజమైన అర్థాన్ని చూపించారు. ధన్యవాదాలు దొరా " అన్నారు.
ముల్లా నస్రుల్లా చిరునవ్వుతో "నా స్నేహితులారా, గుర్తుంచుకోండి. ఎల్లప్పుడూ ఇతరుల పట్ల దయగా ఉండండి. ఎందుకంటే అల్లాహ్ దయగల వారిని ప్రేమిస్తాడు" అన్నాడు.
కధలోని నీతి:
అత్యాశ మరియు స్వార్థపూరితంగా ఉండకండి. ఉదారంగా, దయతో ఉండండి. ఎందుకంటే మీరు అర్హులైన వాటిని పొందుతారు.
Comments